ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΣ
Βουλευτής Λακωνίας
Καλώς ορίσατε στην ιστοσελίδα μου

«Η ιατρική επιστήμη είναι για μένα ο βιωματικός μου χώρος. Μέσω αυτής προσπάθησα να υπηρετήσω τις αρχές και τις αξίες του ανθρωπισμού, της προσφοράς στον άνθρωπο, στο κοινωνικό σύνολο. Με αυτήν διατήρησα ζωντανή και αυθεντική  τη σχέση μου με τον τόπο μου.

Με αυτήν  ακολούθησα τον δρόμο της πολιτικής. Άλλωστε,  βαθιά πεποίθησή μου είναι πως η ιατρική και η πολιτική οφείλουν να έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Τη μέριμνα για τον πολίτη, για την κοινωνία.»

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ
Δημοσιεύτηκε 4/2/2012 στην Εφημερίδα “Η Νίκη της Δημοκρατίας”
                                                     
                                                                                                    Λεωνίδας Γρηγοράκος
                                                                                             Καθηγητής Παν/μίου Αθηνών. Βουλευτής Λακωνίας ΠΑΣΟΚ 

Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, ο Γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ, κάλεσε τον τότε πρόεδρο της χώρας Μπιλ Κλίντον, για να εξετασθεί για ψευδορκία, σχετικά με το ροζ σκάνδαλο της γραμματέως του.
Η παγκόσμια κοινότητα έμεινε με ανοιχτό το στόμα, θαυμάζοντας συγχρόνως το βαθμό δημοκρατίας, που έχει κατακτήσει η Αμερική, αφού η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, πυλώνας της δημοκρατίας, μπορούσε να καθίσει στο «σκαμνί» τον πιο ισχυρό άνδρα της οικουμένης.
Όλα όμως αυτά απεδείχθησαν ότι ήταν πολιτικές σκοπιμότητες αφού ο δικαστής ήταν ρεπουμπλικάνος και ήθελε να μειώσει το δημοκρατικό πρόεδρο.
Σήμερα πιστεύω ότι βρισκόμαστε προ μιας παρόμοιας διαδικασίας, αφού οι αρμόδιοι εισαγγελείς για οικονομικές υποθέσεις κινούν διαδικασία με στόχο να πλήξουν το κύρος του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ αλλά και το ίδιο το κόμμα.
Φαίνεται ότι στη δύσκολη πολιτική και οικονομική συγκυρία ορισμένοι λειτουργοί της δικαιοσύνης αλλά και η ΝΔ στερούνται λογικής αφού δεν λαμβάνουν υπόψη την πολιτική και την κοινωνική αστάθεια και κυριαρχούνται από κομματικό πάθος, πιθανόν και μίσος, που θολώνει το μυαλό. Έχουν προηγηθεί τόσα τη δεκαετία του 2000-2009 και έγιναν τόσα πολλά κατά τη διακυβέρνηση της ΝΔ που μπορεί κανείς αβίαστα να πει το λαϊκό γνωμικό: «Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι».
Συγκεκριμένα και πολύ-ειπωμένα, όταν μετά τις εκλογές του 2004 ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας η Ν.Δ., το χρέος ήταν 168 δις Ευρώ. Όταν παρέδωσε την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ μετά 5,5 χρόνια το χρέος ήταν πάνω από 300 δις Ευρώ. Θυμίζω τα λόγια του κ. Καραμανλή στη βουλή των Ελλήνων: «όταν το 2004 αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας, βρήκαμε τα οικονομικά σε κακή κατάσταση. Και τότε βρεθήκαμε προ του διλήμματος ή να κάνουμε αυστηρή οικονομική πολιτική ή να εφαρμόσουμε την ήπια προσαρμογή. Εμείς ακολουθήσαμε τη δεύτερη οδό». Αυτό ήταν μια πολιτική επιλογή που κρίθηκε από τα γεγονότα και απεδείχθη ότι ήταν καταστροφική.
Στο τέλος του 2009 και μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, φάνηκε σε όλους ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας ήταν τραγική και το έλλειμμα πολύ μεγάλο. Τόσο μεγάλο που κατά τον κ. Προβόπουλο θα είχε μάλλον διψήφιο νούμερο (περίπου 10%). Αμέσως μετά και αφού πρώτα γίναμε «ρεζίλι των σκυλιών» σε όλη την Ευρώπη και το Δυτικό κόσμο, με τα «Greek statistics», δημιουργήθηκε ο ανεξάρτητος φορέας της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, που σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία απεφάνθη ότι το έλλειμμα για το 2009 δεν ήταν ούτε 11, ούτε 13 % , αλλά 15,4% , ήτοι 36 δισεκατομμύρια Ευρώ.
Εδώ γεννάται το ερώτημα: που ήταν τότε η Ελληνική δικαιοσύνη και οι εισαγγελείς της; Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και οι βουλευτές της πήραν σκληρά, αντιλαϊκά και άδικα μέτρα  για περικοπή των δαπανών δυσαρεστώντας τον ελληνικό λαό και μειώνοντας το έλλειμμα το 2011 φθάνοντάς το στο 10%, δηλαδή, στα 21 περίπου δις Ευρώ.
Το φθινόπωρο του 2011 μια «κυρία» μέλος του Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ και ενώ ήταν διορισμένο μέλος από την αρχή της δημιουργίας του φορέα, κατηγορεί τον Πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ ότι μαγείρευε τα στοιχεία του 2009, πράγμα που φαίνεται ότι δεν ισχύει αφού ο Πρόεδρος απάντησε δημόσια ότι ενεργούσε σύμφωνα με τις υποδείξεις της EUROSTAT.
Ο αρμόδιος δικαστικός λειτουργός στηρίχθηκε στα λόγια ενός μέλους του Δ.Σ. του φορέα, δεν κάλεσε τον Πρόεδρο ούτε τα άλλα μέλη, για να έχει μια σφαιρική αντίληψη για το πώς λειτουργούσε η ΕΛΣΤΑΤ, αλλά βασίστηκε σε διάφορους, που είναι δεδηλωμένοι αντιμνημονιακοί και φαίνεται πως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πιθανόν υπάρχουν ποινικές ευθύνες τόσο για τον κ. Γ. Παπανδρέου όσο και τον πρώην υπουργό οικονομικών, κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, με το πρόσχημα ότι επηρέασαν τη στατιστική υπηρεσία να ανεβάσει το έλλειμμα και να επιβληθούν σκληρότερα μέτρα.
Με βάση το Σύνταγμα (άρθρο 86), εφόσον ο δικαστής διαπιστώσει πολιτικές ευθύνες, διαβιβάζει στη βουλή «αμελλητί» το θέμα για εξέταση. Το ερώτημα που προκύπτει είναι πού είδε ο κύριος εισαγγελέας την πολιτική ευθύνη, όταν η νέα στατιστική υπηρεσία είναι ανεξάρτητος φορέας και δεν υπόκειται σε καμιά πολιτική εποπτεία; Η απάντηση είναι ότι μάλλον η κομματική του τοποθέτηση, του έκλεισε κάθε λογικό συλλογισμό.

Αλλά κι αν υποθέσει κανείς ότι υπάρχει πολιτική ευθύνη, γιατί να περιορισθεί στα δυο αναφερθέντα πρόσωπα και όχι σε όλη την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αφού για τη λήψη των όποιων οικονομικών μέτρων, πήρε απόφαση το υπουργικό συμβούλιο και ψηφίστηκε νόμος στη Βουλή; Από την άλλη πλευρά, η ΝΔ ξέρει ότι αυτή η κατηγορία δεν στέκει, όλα αυτά είναι μια «φούσκα» και ζητά την παραίτηση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, στοχεύοντας στη σπίλωση του υπουργού και του ΠΑΣΟΚ, γιατί έρχονται εκλογές και πιθανόν να προσκομίσει εκλογικά οφέλη, αφού φαίνεται ότι πιστεύει στο γνωστό γνωμικό: «πες – πες, λασπώνετε, λασπώνετε, στο τέλος κάτι θα μείνει».
Ας έχουν όμως υπόψη τους όλοι οι αντίπαλοι και εχθροί του ΠΑΣΟΚ ότι θα μας βρουν όλους απέναντι ως μια σφιχτή, σιδερένια γροθιά, που θα τους αντισταθεί στα άνομα, άδικα και ευτελή συμφέροντά τους. Όλοι «οι εν λόγω κύριοι» δεν έμαθαν τίποτα από την ιστορία που όταν επαναλαμβάνεται, όπως πριν από 20 χρόνια (Βρώμικο ’89) είναι μια φάρσα που θα διχάσει και πάλι το λαό. Την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου θα πρέπει να την αποτρέψουμε.