ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΣ
Βουλευτής Λακωνίας
Καλώς ορίσατε στην ιστοσελίδα μου

«Η ιατρική επιστήμη είναι για μένα ο βιωματικός μου χώρος. Μέσω αυτής προσπάθησα να υπηρετήσω τις αρχές και τις αξίες του ανθρωπισμού, της προσφοράς στον άνθρωπο, στο κοινωνικό σύνολο. Με αυτήν διατήρησα ζωντανή και αυθεντική  τη σχέση μου με τον τόπο μου.

Με αυτήν  ακολούθησα τον δρόμο της πολιτικής. Άλλωστε,  βαθιά πεποίθησή μου είναι πως η ιατρική και η πολιτική οφείλουν να έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Τη μέριμνα για τον πολίτη, για την κοινωνία.»

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Πολιτική ομιλία Λεωνίδα Γρηγοράκου με θέμα «Ισχυρό Κέντρο-Αίτημα της Κοινωνίας». Τρίτη, 19/9/2017



Ομιλία Λεωνίδα Γρηγοράκου, βουλευτή Λακωνίας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης με θέμα "Ισχυρό Κέντρο - Αίτημα της Κοινωνίας"


Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Φίλες και φίλοι,

Θα ήθελα, να σας καλωσορίσω στην αποψινή μας συνάντηση και να σας ευχαριστήσω από καρδιάς, για την παρουσία σας, εδώ. Με χαροποιεί ιδιαίτερα, που βλέπω ανάμεσά σας καλούς φίλους από την Αθήνα αλλά και συμπατριώτες μου από την Λακωνία. Είναι τιμή για μένα, να μοιράζομαι τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου για τον τόπο με ανθρώπους, που έχουμε μεγαλώσει μαζί, γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο καλά, έχουμε δουλέψει μαζί, έχουμε αγωνιστεί για κοινές αξίες και στόχους και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για ένα καλύτερο μέλλον, για την Ελλάδα και τα παιδιά μας.

Φίλες και φίλοι,

Ανέλαβα την πρωτοβουλία, να συναντηθούμε σήμερα εδώ, γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου για τη χώρα και την προοδευτική παράταξη. Μαζί μας είναι ο ευρωβουλευτής της Ελιάς, ο φίλος Νίκος Ανδρουλάκης.

Γνωρίζετε όλοι, ότι είναι υποψήφιος για την ηγεσία του νέου φορέα, που θέλουμε να δημιουργήσουμε στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο.  Χρόνια τώρα παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη διαδρομή και την πορεία του. Πιστεύω ότι είναι από τους πλέον αξιόλογους ανθρώπους, που εξακολουθούν να δίνουν μάχες για μια πολιτική αρχών και αξιών. Ο Νίκος δεν ενισχύει το διχασμό, όπως άλλοι. Γιατί στόχος του είναι το καλό της χώρας, όλοι οι Έλληνες, όλες οι γενιές, οι νέοι και όχι η εξυπηρέτηση του κόμματος και των συμφερόντων του.

Στην πραγματικότητα, μου θυμίζει τις καλές και ανόθευτες μέρες. Τότε που η πολιτική ήταν πάθος και προσφορά. Δεν είχε αλλοτριωθεί από τον κυνισμό, τον αμοραλισμό, την ιδιοτέλεια, όπως δυστυχώς συμβαίνει κατά κόρον σήμερα.  Ο Νίκος έχει τα φόντα και βάζει υψηλούς στόχους. Μπορεί, να κάνει την Ελλάδα περήφανη. Είναι ικανός, είναι νέος και άφθαρτος. Είναι ένας καλός, σύγχρονος πολιτικός.

Με τον Νίκο συμφωνούμε. Βλέπουμε την πολιτική ως περιπέτεια ιδεών. Ως πράξη με την οποία μπορούμε να κατακτήσουμε την αυτοσυνειδησία μας, να γίνουμε δυναμικοί συντελεστές της αλλαγής που θέλουμε να δούμε. Και τον ευχαριστώ, από τα βάθη της καρδιάς μου, που είναι σήμερα εδώ και θα μας δώσει την ευκαιρία, μετά την ομιλία μου, να τον ακούσουμε.

Κυρίες και κύριοι,

Τα προβλήματα, τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουμε ως χώρα και ως κοινωνία, τα βιώνουμε έντονα. Βρεθήκαμε στο χείλος τους γκρεμού εξαιτίας των αλόγιστων πολιτικών που ακολούθησε η νεοκαραμανλική διακυβέρνηση.
Πριν από το 2004 η Ελλάδα ήταν δυναμική και εξωστρεφής. Η οικονομία της έτρεχε με ρυθμούς ανάπτυξης 4%-5%. Τα μεγάλα έργα που άφησε πίσω της η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, επιβεβαιώνουν τα επιτεύγματα και την προσφορά της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης στον τόπο.

Η μεγάλη πορεία που είχαμε ξεκινήσει από το 1981 και μετά με εμπνευστή και πρωταγωνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου άλλαξε την όψη της Ελλάδας. Δεν επισφραγίσαμε μόνο το τέλος μιας ανώμαλης και πολύχρονης μετεμφυλιακής περιόδου. Θυμάστε τη νομοθέτηση για την άρση των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου και την συνάντηση Τσακαλώτου-Βαφειάδη.  Ταυτόχρονα, βγάλαμε από το περιθώριο όλους εκείνους που «δεν είχαν στον ήλιο μοίρα». Οι μη προνομιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι επιστήμονες, οι εργάτες, οι φοιτητές, οι κοινωνικά αποκλεισμένοι «απέκτησαν φωνή». Η κοινωνική βάση της εξουσίας διευρύνθηκε. Αναδείχθηκε, αναπτύχθηκε και εδραιώθηκε  η μεσαία τάξη. Το κοινωνικό κράτος για πρώτη φορά απέκτησε υπόσταση, παρά τις στρεβλώσεις και τις ανεπάρκειές του.

Την «άνοιξη», όμως, που φέραμε στον τόπο τη διαδέχτηκε ένας βαρύς, συντηρητικός «χειμώνας». Η κρίση και η χρεοκοπία έχουν ονοματεπώνυμο. Φυσικός και ηθικός αυτουργός ήταν η νεοδημοκρατική κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός είναι δικό της έργο. Το ίδιο και η εκτόξευση των ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους στα ύψη.
        
        Φίλες και φίλοι,

Πρέπει, να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι η κρίση έφερε τα μνημόνια και όχι τα μνημόνια την κρίση. Υπεύθυνοι για τα μνημόνια δεν είναι, ωστόσο, μόνο οι τότε κυβερνώντες αλλά και όλες εκείνες οι δυνάμεις του αριστερού λαϊκισμού, που αντιστρατεύτηκαν με όλα τα μέσα τις προοπτικές της χώρας. Που αντιστάθηκαν στις αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να κάνουμε, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε διαχρονικά δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, με πρώτο τη βραδυφλεγή βόμβα του ασφαλιστικού.

Όλοι θυμόμαστε τη συμπαράταξη του δεξιού και αριστερού λαϊκισμού για να ακυρωθεί στην πράξη η μεταρρύθμιση του Τάσου Γιαννίτση. Το αποτέλεσμα ήταν να κληθούμε να κάνουμε αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα, έπειτα από δέκα και πλέον χρόνια, πολύ πιο επώδυνες.

Η εμπειρία αυτή μας δείχνει, ότι όποιος δε βρίσκεται σε αντιστοιχία με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της εποχής του, θα υποστεί πολλαπλάσια μεγάλο κόστος, εξαιτίας αναβλητικότητας και ετεροχρονισμού.

Εύκολα θα αναρωτηθεί κάποιος: Αφού το ΠΑΣΟΚ επέδειξε έργο, γιατί κατέρρευσε; Η απάντηση είναι αυτονόητη. Την ώρα που ξέσπασε η κρίση είχε την ατυχία, να βρίσκεται στο «πηδάλιο» της εξουσίας και, αναμφίβολα, την περίοδο εκείνη δεν επέδειξε τα απαιτούμενα αντανακλαστικά. Ούτε διαχειρίστηκε με τον τρόπο που θα έπρεπε τα προβλήματα που έφερε το «τσουνάμι» της χρεοκοπίας.  Ωστόσο η προσφορά του στον τόπο ούτε διαγράφεται ούτε ακυρώνεται.

Κυρίες και κύριοι,

Έκανα αυτή την αναφορά στο παρελθόν, γιατί τη θεωρώ χρήσιμη και αναγκαία, τώρα που οι προσπάθειες για την αναγέννηση της προοδευτικής παράταξης βρίσκονται στην τελική ευθεία. Η παραποίηση της αλήθειας, τα τερατώδη ψέματα, η απαξίωση του έργου μας, ήταν τα ισχυρά όπλα των πολιτικών μας αντιπάλων. Με αυτά δεν πολέμησαν μόνο εμάς αλλά και τη χώρα.

Ένας ανερμάτιστος εσμός ακραίων λαϊκιστών, ιδεοληπτικών, προβληματικών, άσχετων και «ψεκασμένων», επιχείρησε μέσα από πληρωμένα Μ.Μ.Ε. και πέτυχε την ισοπέδωση και την απαλλοτρίωση της προοδευτικής παράταξης, για να διαμοιράσει τα «ιμάτιά» της. Η «βουλιμία» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για την εξουσία κατέστρεψε τη χώρα. Η κατασυκοφάντηση της καλύτερης κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου έφερε στην εξουσία τους καταστροφικούς λαϊκιστές των ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Αυτή η «άρρωστη» νοοτροπία μπόλιασε το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της χώρας. Κατέστρεψε, διέλυσε και αφάνισε την μεσαία τάξη. Μας έφτασε στην κρίση, στην φτωχοποίηση, στον μαρασμό. Είναι μια κυβέρνηση, που καλλιεργεί και σπείρει την διχόνοια.

Η σκληρή πραγματικότητα είναι, ότι μετά το 2014 κάναμε πίσω ολοταχώς. Η οικονομία γνωρίζει τη χειρότερη κρίση. Βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους ερημοποίησης και ασφυξίας. Οι κοινωνικές δομές που επλήγησαν από την κρίση, αποσαθρώνονται. Οι δημοκρατικοί θεσμοί εκφυλίζονται.  Η ποδηγέτηση της Δικαιοσύνης και η χειραγώγηση της ενημέρωσης είναι αποκαλυπτικά παραδείγματα.

Η «λαίλαπα» του εθνολαϊκισμού έχει καταστήσει την Ελλάδα άκρως προβληματική. Η απόκλισή μας από το μέσο ευρωπαϊκό όρο διευρύνεται διαρκώς. Οι κατακτήσεις που είχαμε πετύχει στον ευρωπαϊκό χώρο γίνονται «φύλλο και φτερό». Μετατραπήκαμε ξανά σε βαλκανική χώρα στο περιθώριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η κοινωνική και πολιτική βύθιση των κυβερνώντων έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Μέσα σε δύο χρόνια κατέρρευσαν σαν «χάρτινος πύργος». Κάθε μέρα όλο και περισσότερο γίνεται κοινή συνείδηση, ότι στο «πηδάλιο» της εξουσίας βρίσκονται άνθρωποι ακατάλληλοι, τεμπέληδες, άσχετοι, ανίκανοι και ανεπαρκείς.  Το ευρωπαϊκό «κοστούμι», που προσπαθεί να φορέσει ο κύριος Τσίπρας δεν καλύπτει το πρωτοφανές διαχειριστικό και πολιτικό έλλειμμά του.

Όσα άρθρα κι αν γράψει για τον Ανδρέα Παπανδρέου, όσους δήθεν ύμνους και να του κάνει, όσο και να προσπαθεί να του μοιάσει, δεν θα πάψει να αποτελεί ένα κακέκτυπό του. Η προσπάθεια του να οικειοποιηθεί τη δημοκρατική παράταξη, ακόμη κι αν βρίσκει πρόθυμους συμμάχους, θα αποδειχθεί ατελέσφορη. Το κυριότερο, θα τον εκθέσει και θα τον γελοιοποιήσει.

Το «ναυάγιο» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προσπαθεί να αξιοποιήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Γεγονός είναι, ότι στη φάση αυτή, ελλείψει και ενός ισχυρού πόλου στον χώρο της προοδευτικής παράταξης, «εισπράττει» την τιμωρητική διάθεση των πολιτών. Ωστόσο, η συντηρητική Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί, να είναι η εναλλακτική απάντηση στα σημερινά προβλήματα και αδιέξοδα του τόπου. 

Το αφήγημα που διατυπώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «θολό» και ασαφές, με συνέπεια να μην πείθει τους πολίτες που αναζητούν ελπίδα και προοπτική, απογοητευμένοι και αποθαρρυμένοι από τα πεπραγμένα της σημερινής κυβέρνησης.

Οι συνεχείς παλινωδίες, τα σκληρά «ανοίγματα» προς τα δεξιά και την κεντροαριστερά προκαλούν σύγχυση, ως προς την κατεύθυνση που σκοπεύει να ακολουθήσει. Οι λανθασμένοι χειρισμοί σε σημαντικά ζητήματα {υγεία, παιδεία, εργασιακά} έδειξαν μια εικόνα ασυνέπειας και αναποτελεσματικότητας, που οδηγεί την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, πάνω από 60%, να τάσσεται εναντίον των εκλογών, ενώ την ίδια στιγμή το 87% των Ελλήνων πιστεύει, ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι η χειρότερη της μεταπολίτευσης.

Φίλες και φίλοι,

Ο τόπος χρειάζεται μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία, που θα υπερβαίνει τα κομματικά «τείχη». Πρωτίστως, χρειάζεται να ακολουθήσει έναν ανόθευτο προοδευτικό προσανατολισμό. Η ελληνική κοινωνία σήμερα, θέλει «καθαρές» κουβέντες. Με μισόλογα, ισορροπίες του τρόμου και βελούδινες κουβέντες η κατάσταση στη χώρα δεν αλλάζει,  γιατί  είναι πολύ «άρρωστη». Εξ ου και η «έξοδος» από την κρίση είναι συνυφασμένη με την ανασύσταση  ενός νέου φορέα. Ενός φορέα που θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην δεδηλωμένη ανάγκη για νέα πολιτική έκφραση. Η Ελλάδα της κρίσης έχει ανάγκη από υγιή και διαθέσιμα πολιτικά και κοινωνικά πρότυπα.

Μια σημαντική κατηγορία πολιτών, που αποστρέφεται το νέο δικομματισμό, αναζητά ένα άλλο αυθύπαρκτο και αυτοτελές πολιτικό σχήμα, που θα αυτοτοποθετείται στον προοδευτικό χώρο και θα οριοθετείται με απόλυτη σαφήνεια έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ.  Ο τόπος, αλλά και η πολιτική ζωή, δε χρειάζονται συμπληρωματικά σχήματα. Πόσο μάλλον αναπαλαιωμένα κόμματα.

Ο ενδιάμεσος χώρος, το κέντρο, είναι υπαρκτός, είναι διακριτός. Είναι ζωτικός για την πολιτική ζωή του τόπου, για τη χώρα. Συνθλίφτηκε, όμως, στις «μυλόπετρες» του λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ και του συντηρητισμού της ΝΔ. Ο «ακρωτηριασμός» του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στην επέλασή τους.

Τώρα είναι η ώρα, να θεμελιώσουμε μαζί μια νέα προοδευτική παράταξη.

·      Μια παράταξη που θα είναι απεξαρτημένη από τα «βαρίδια» του παρελθόντος.

·      Μια παράταξης ανανεωμένη, που θα στηρίζεται σε νέες ιδέες και νέες δυνάμεις.

·      Μια παράταξη που θα λειτουργεί με σύγχρονες, καινοτόμες πρακτικές.
Η εκλογή της ηγεσίας της από μια ευρύτερη κοινωνική βάση είναι η απαρχή  για τη δημιουργία της.

Κυρίες και κύριοι,

Η κάθε ιστορική περίοδος έχει τους δικούς της πρωταγωνιστές. Άλλωστε, η πολιτική δεν είναι στατική. Ούτε καθορίζεται από στερεότυπα. Όποιοι δεν πιστεύουν σ’ αυτές τις αντιλήψεις, το μόνο που καταφέρνουν είναι να βλέπουν τα τρένα να περνούν και οι ίδιοι να μένουν θεατές. Αντιθέτως, όποιοι διαθέτουν διορατικότητα, αντιλαμβάνονται ότι η κάθε εποχή απαιτεί την προσαρμογή στα νέα δεδομένα.

Τα πολιτικά ρεύματα, όποιο κι αν είναι το πρόσημό τους, δεν είναι εφεύρημα ούτε επινόηση. Η πολιτική γεωγραφία είναι διαχρονικά υπαρκτή και ισχυρή. Η Δεξιά, η Αριστερά, το Κέντρο, αντανακλούν τις πεποιθήσεις, τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες που υπάρχουν στο ευρύτερο κοινωνικό σώμα.

Η κυριαρχία του κάθε «ρεύματος» εξαρτάται από τη δύναμη των ιδεών, των αρχών και των αξιών. Από την ικανότητά του, να εναρμονίζεται με το παρόν και να εκφράζει το μέλλον, δείχνοντας ποιες είναι επίκαιρες και εφικτές. Πρωτίστως, βέβαια, συνδέεται και με τα ηγετικά προσόντα των πρωταγωνιστών.

Επιχειρώντας μια σύντομη αναδρομή, διαπιστώνουμε, ότι το πολιτικό «ρεύμα», που έχει αφήσει το «αποτύπωμά» του στην ιστορία του τόπου, είναι το Κέντρο και οι εμβληματικές προσωπικότητες που το εξέφρασαν.
Το Κίνημα των Φιλελευθέρων με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, η ΕΔΕΚ του Πλαστήρα, η Ένωση Κέντρου με τον Γεώργιο Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη, προέρχονται από την «μήτρα» της μεγάλης κεντρώας δημοκρατικής παράταξης.

Η ιστορικότητα και η χρησιμότητά του είναι αναμφισβήτητη. Συνδέθηκε  με τις πιο δύσκολες και κρίσιμες στιγμές της εθνικής ανασυγκρότησης. Σε όλους τους ιστορικούς σταθμούς -διχασμός, εμφύλιος, μετεμφυλιακό κράτος, επτάχρονη δικτατορία, μεταπολίτευση- το Κέντρο δεν ήταν μόνο η φωνή της λογικής. Κυρίως, ήταν η δύναμη εκείνη, που συνέβαλε στην αποκατάσταση και εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών, στην ενίσχυση της λαϊκής κυριαρχίας, στην αναγέννηση της Ελλάδας.

Το Κέντρο διαχρονικά έχει τις δικές του πολιτικές σημάνσεις, με κυριότερες αυτές της μετριοπάθειας, της σύνεσης και του ρεαλισμού. Ήταν και είναι αυτός ο πολιτικός ζωτικός χώρος, που αντιστρατεύεται την αντιπαλότητα, τη μισαλλοδοξία και την εσωστρέφεια.

Είναι αυτή η πολιτική δύναμη που συνέβαλε καθοριστικά στην εναρμόνιση του τόπου μας με τον σύγχρονο κόσμο.  Το Κέντρο έχει τις δικές του κοινωνικές αναφορές. Εκφράζει τους ανθρώπους του μόχθου, τους μεροκαματιάρηδες, την μικρομεσαία τάξη, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους φοιτήτριες, τους αγρότες. Αυτούς εκφράζει, αυτούς εκπροσωπεί. Οι μεταρρυθμίσεις και ο εκσυγχρονισμός που έχουν επιτευχθεί στη χώρα μας διαχρονικά, είναι δικό του έργο.
Τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα να κάνουμε το μεγάλο «άλμα» προς τα εμπρός:
·      ξεπερνώντας κομματικές περιχαρακώσεις, εσωκομματικούς μηχανισμούς, «σκουριασμένες» δυνάμεις και αγκυλωμένα μυαλά,
·      δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης,
·      συγκροτώντας έναν νέο φορέα, με νέα πρόσωπα και νέα ηγεσία.
·      Το ζητούμενο είναι, να φτιάξουμε μια παράταξη, που να εκφράζει όλους: από την γενιά των γονιών μας μέχρι και τη γενιά των παιδιών μας.

Κυρίες και κύριοι,

Η συρρίκνωση, ο ακρωτηριασμός, ακόμη και η αποσύνθεση της δημοκρατικής παράταξης, που διαχρονικά εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ, είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Τι συνέβη και βρεθήκαμε στο ναδίρ της απήχησής μας, θα αποτιμηθεί σε βάθος χρόνου.
        
Με την αποχώρηση του Ευάγγελου Βενιζέλου υπήρξε η προσδοκία ότι θα αρχίσουμε να ανακτούμε το χαμένο έδαφος.
Δυόμισι χρόνια τώρα, δε μπόρεσαν να διευρυνθούν τα όρια της κατακερματισμένης παράταξής μας. Όλες οι δημοσκοπήσεις τα τελευταία χρόνια μας δείχνουν να κινούμαστε μεταξύ του 5%-7%, γιατί απλούστατα η ΔΗΣΥ επιδεικνύει αναπαλαίωση του λόγου και της εικόνας της. 
Η αναγέννηση της προοδευτικής παράταξης είναι έργο δύσκολο και απαιτητικό. Χρειάζεται πρωταγωνιστές να εμπνεύσουν.  Χρειάζεται ηγεσία που θα έχει ευρύτερη απήχηση και αποδοχή. Και πρωτίστως, θα πείθει για τις ικανότητες και την επάρκειά της.

Απαιτείται, λοιπόν, να στηριχθούμε σε νέες δυνάμεις, που θα έχουν τη ζωτικότητα και την ικανότητα να προσελκύσουν το ενδιαφέρον ευρύτερων στρωμάτων, βγάζοντάς μας από το περιθώριο, στο οποίο βρισκόμαστε. Και το κυριότερο, να έχουν καταλυτικό ρόλο στην επανεκκίνηση και επανασυγκόλληση όλου του δημοκρατικού χώρου.

Η ενότητα του προοδευτικού χώρου είναι συνυφασμένη με την ικανότητα διεύρυνσης της απήχησης και της επιρροής του. Μόνον έτσι αποκτά πραγματική υπόσταση και ουσιαστικό περιεχόμενο.  Με ναπολεόντειες λογικές, η ενότητα ούτε διασφαλίζεται ούτε σφυρηλατείται. Όλοι μας οφείλουμε να σεβαστούμε τις επιθυμίες των πολιτών που αναζητούν μια νέα πολιτική έκφραση αποφεύγοντας τις μικροπολιτικές τυμπανοκρουσίες.

Κοινή διαπίστωση είναι, πως η πλειονότητα των πολιτών που αυτοτοποθετούνται στον προοδευτικό χώρο, αναζητούν μια νέα πολιτική έκφραση.  Αποστρέφονται τα παλιά κόμματα και τις παλιές δυνάμεις. Γυρίζουν την πλάτη σε ό,τι αποπνέει παρελθόν.

Επιζητούν  να υπάρξει ένα κύμα πραγματικής ανανέωσης στην πολιτική ζωή του τόπου, υπερβαίνοντας τις βαρονίες, την οικογενειοκρατία και τους εσωκομματικούς μηχανισμούς.

Αν θέλουμε να ανταποκριθούμε στις εκφρασμένες ανάγκες και επιθυμίες πρέπει να κάνουμε πράξη το αυτονόητο: Να ανοίξουμε τον δρόμο σε νέους και άφθαρτους. Αν δεν βρεθούμε σε αρμονία μ’ αυτή την αυτονόητη ανάγκη, δεν πρόκειται να πετύχουμε καμία ανάκαμψη.

Φίλες και φίλοι,

Η χώρα βρίσκεται στο έσχατο σημείο του λαϊκισμού των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πρέπει, να φωνάξουμε. Η μετριότητα, η αθλιότητα, το ψέμα και η «λάσπη», που είναι τα εθνικά σύμβολα του Μεγάρου Μαξίμου δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία. Έχουμε ιστορική ευθύνη, ως πολιτικός χώρος, να αντιδράσουμε με σθένος και αποφασιστικότητα. Έχουμε εθνική ευθύνη, να εμπνεύσουμε τους σκεπτόμενους Έλληνες, να μας εμπιστευτούν και να μας ακολουθήσουν.

Ως εκπρόσωποι του σοβαροτέρου πολιτικού χώρου, που υπάρχει αυτή την στιγμή στην πατρίδα μας, του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και του προοδευτικού κέντρου θα πρέπει, να απευθύνουμε έκκληση στην ΛΟΓΙΚΗ, όπου και αν αυτή βρίσκεται, «εντός και εκτός των τειχών». Θα πρέπει, να απευθύνουμε έκκληση προς κάθε σκεπτόμενο πολίτη ανεξάρτητα ποιο κόμμα ψηφίζει, αγαπά την πατρίδα του και εξοργίζεται όταν την εξευτελίζουν συνεχώς. Σε κάθε πολίτη που αγωνιά για το μέλλον το δικό του και των παιδιών του και που βαρέθηκε, να βλέπει απίθανους τύπους, να κυβερνούν και να του πούμε:

Έλα μαζί μας. Φτάνει πια ο κατήφορος, φτάνει ο διασυρμός της χώρας και των θεσμών. Να φωνάξουμε, ότι υπάρχει ελπίδα και η ελπίδα της χώρας είσαι εσύ. Εσύ που σπούδασες και έχεις ικανότητες. Εσύ που δεν σπούδασες αλλά δουλεύεις σκληρά και «ματώνεις» για την οικογένεια και τον τόπο σου. Εσύ που δεν έχεις δουλειά γιατί σε «χτύπησε» η κρίση. Εσύ που έμαθες, να εμπιστεύεσαι στη ζωή σου πραγματικούς ηγέτες, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη. Εσύ που βλέπεις, να σε κυβερνούν ανίκανοι και εξοργίζεσαι, έλα μαζί μας. Στήριξέ μας με την συμμετοχή σου. Διώξε την «κατάρα» του λαϊκισμού από τον τόπο σου. Στήριξε ικανούς ηγέτες με την ψήφο σου. Έλα μαζί μας και αγωνίσου μαζί μας.
Γιατί το αύριο, για να το χτίσουμε σωστά, πρέπει να το χτίσουμε όλοι μαζί.

Η Ελλάδα αλλά και ο προοδευτικός χώρος έχουν ανάγκη δυνάμεις που υπόσχονται μέλλον. Χρειάζονται νέους και άφθαρτους να βγουν επί σκηνής. Ο  Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να ανταποκριθεί σε όλα αυτά.

Όσοι έχουν πολλά «ένσημα» στην πολιτική οφείλουν, να περάσουν στα πίσω «θρανία», επιτρέποντας στους νέους, να αναλάβουν πρωταγωνιστικό «ρόλο».  Ωστόσο, με τη γνώση και την εμπειρία τους μπορούν, να έχουν τον δικό τους ρόλο και λόγο στη συνδιαμόρφωση μιας νέας πολιτικής έκφρασης και πρότασης.

Φίλες και φίλοι,

Σας χαιρετώ και σας ευχαριστώ από την καρδιά μου για άλλη μια φορά και σας υπόσχομαι, ότι με τις πεποιθήσεις αυτές, εξακολουθώ να δίνω τις δικές μου πολιτικές «μάχες», έχοντας το βλέμμα μου στραμμένο όχι σ’ αυτές που χάσαμε αλλά σε αυτές που βρίσκονται  μπροστά μας.

Σας ευχαριστώ.