ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΣ
Βουλευτής Λακωνίας
Καλώς ορίσατε στην ιστοσελίδα μου

«Η ιατρική επιστήμη είναι για μένα ο βιωματικός μου χώρος. Μέσω αυτής προσπάθησα να υπηρετήσω τις αρχές και τις αξίες του ανθρωπισμού, της προσφοράς στον άνθρωπο, στο κοινωνικό σύνολο. Με αυτήν διατήρησα ζωντανή και αυθεντική  τη σχέση μου με τον τόπο μου.

Με αυτήν  ακολούθησα τον δρόμο της πολιτικής. Άλλωστε,  βαθιά πεποίθησή μου είναι πως η ιατρική και η πολιτική οφείλουν να έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Τη μέριμνα για τον πολίτη, για την κοινωνία.»

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Συμμετοχή Λεωνίδα Γρηγοράκου, βουλευτή Λακωνίας ΔΗΣΥ, στο κανάλι της Βουλής, στην εκπομπή «Βουλής Βήμα» με την Αλεξία Κουλούρη. Πέμπτη, 2/11/2017


Συμμετοχή Λεωνίδα Γρηγοράκου, βουλευτή Λακωνίας ΔΗΣΥ, στο κανάλι της Βουλής των Ελλήνων, στην εκπομπή «Βουλής Βήμα» με τη δημοσιογράφο Αλεξία Κουλούρη


Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Η  έννοια της Ευθανασίας

Η «ευθανασία» είναι ελληνική λέξη (ευ+ αρχαία ελληνική θάνατος) και σημαίνει τον ένδοξο, τον καλό, τον ωραίο θάνατο. Η λέξη αυτή έχει αλλάξει πια έννοια για την παγκόσμια κοινότητα. Η αγγλική «euthanasia» σημαίνει την πράξη που γίνεται προκειμένου να οδηγηθεί ανώδυνα στο θάνατο ένας βαριά άρρωστος που υποφέρει. Ο Ιπποκράτης λέει κάτι πολύ σημαντικό: θα κάνω το παν για να σε σώσω από το φόβο, τον τρόμο και το θάνατο αλλά δε θα σου χορηγήσω ποτέ κάτι που θα σου κάνει κακό. Επειδή όλοι οι γιατροί έχουμε δώσει τον Ιπποκράτειο όρκο, που είναι αξεπέραστος μέχρι σήμερα, είμαστε υπέρ της βοήθειας στον ασθενή, ώστε να αποφύγει τον φόβο και τον τρόμο. Για τον θάνατο, θεωρούμε ότι είναι μια φυσική εξέλιξη της ζωής.

Ποιος χορηγεί το φάρμακο

Στις τέσσερις χώρες που επιτρέπεται η ευθανασία (Ολλανδία, Βέλγιο, Κολομβία, Λουξεμβούργο) υπάρχει μια συνταγή. Το ποιος χορηγεί το φάρμακο είναι ένα άλλο θέμα, που βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα της επιστήμης, της πολιτικής, της κοινωνίας, της ηθικής αλλά και της φιλοσοφίας. Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας ασχολήθηκαν πάρα πολύ με την έννοια του θανάτου. Το ίδιο και ο Καντ και όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι. Φτάσαμε λοιπόν στο θέμα του ποιος χορηγεί το φάρμακο. Δεν το χορηγούν οι γιατροί. Κανείς γιατρός δεν χορηγεί το φάρμακο της ευθανασίας. Υπάρχει το «mercy killing”, η «ελεήμων θανάτωσις», που στην ουσία λέει ότι κάνω κάτι από οίκτο για να βοηθήσω έναν άνθρωπο που υποφέρει αβάστακτα. Αυτή η έννοια της ελεήμονος θανάτωσης ισχύει στις χώρες που επιτρέπεται η ευθανασία. Τη συνταγή τη δίνει μια ειδική επιτροπή. Αρχικά, ένας γιατρός χορηγεί το πιστοποιητικό που βεβαιώνει ότι ο ασθενής πάσχει από συγκεκριμένες ασθένειες. Στη συνέχεια, το θέμα πάει σε μια ειδική επιτροπή, η οποία είναι υπεράνω ανθρωπίνων σχέσεων και η οποία αποφαίνεται ότι η κατάσταση του ασθενούς είναι όντως αυτή που πιστοποιεί ο γιατρός, οι συγγενείς και οι διάφορες επιστήμες που ασχολούνται με τη ζωή και το θάνατο. Ο ασθενής μπορεί να αποφασίσει, στο πλαίσιο της αυτονομίας του και της προσωπικής του ανεξαρτησίας, δηλαδή στο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του, να πάρει μια απόφαση για τη ζωή του ο ίδιος. Την απόφαση αυτή την παίρνει ο ίδιος ο ασθενής, εκτός ιατρικής δεοντολογίας. Το φάρμακο μπορεί να το πάρει μόνος του. Ο γιατρός, λοιπόν, μπορεί να πιστοποιήσει την κατάσταση του ασθενούς και να συνταγογραφήσει το φάρμακο. Μέχρι εκεί επιτρέπει η ιατρική δεοντολογία.

Η ενεργητική και η παθητική ευθανασία

Υπάρχει η «ενεργητική ευθανασία», όπου κάποιος χορηγεί ένα φάρμακο στον ασθενή και εκείνος καταλήγει και η «παθητική ευθανασία», που πιθανόν κάποιος γιατρός να εφαρμόσει σε κάποια περίπτωση. Για παράδειγμα, ένας γιατρός ενδεχομένως να αποφύγει να χορηγήσει το καλύτερο αντιβιοτικό σε έναν ασθενή με ανίατη νόσο, π.χ. καρκίνο τελικού σταδίου, όταν εκείνος πάθει πνευμονία, με αποτέλεσμα ο ασθενής να καταλήξει. Σ’ αυτήν την περίπτωση, έχουμε μια αδιάφορη συμμετοχή του γιατρού, αντίθετα με τον Ιπποκράτειο όρκο, ο οποίος υποδεικνύει να κάνει ο γιατρός το καλύτερο που μπορεί για τον ασθενή, μέχρι τέλους.

Χρήση της ινδικής κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς

Είμαι ξεκάθαρα υπέρ της χρήσης κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς, από τη στιγμή που η κάνναβη γίνεται αποδεκτή ως φάρμακο, μέσα από διαδικασίες των θεσμοθετημένων οργάνων της πολιτείας, του ΙΦΕΤ, του ΕΦΕΤ, του ΕΟΦ αλλά και των επιστημονικών κοινοτήτων και εταιρειών. Αφού γίνεται  αποδεκτό ότι η κάναββη είναι φάρμακο, πρέπει να υπάρχει η αυστηρή νομοθεσία της χορήγησής της, κάτω από ειδικές θεσμοθετημένες επιτροπές. Οι επιτροπές αυτές λαμβάνουν πάντα υπόψη τους την ιατρική γνωμάτευση, που υποδεικνύει ότι ένας ασθενής με συγκεκριμένη νόσο και συγκεκριμένες ενδείξεις μπορεί να πάρει το συγκεκριμένο φάρμακο με κύρια ουσία την κάνναβη. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, δεν πιστεύω ότι η ελληνική επιστημονική κοινότητα θα αρνηθεί ή δε θα είναι σύμβουλος αυτού του οργάνου που θα φτιάξουμε ως πολιτεία και το οποίο θα χορηγεί το συγκεκριμένο φάρμακο, μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο, σε ασθενείς με ειδικές παθήσεις.

Το κόστος των φαρμάκων από ινδική κάνναβη

Όσον αφορά στο κόστος που θα έχουν τα φάρμακα με κύρια ουσία την κάνναβη, αυτό είναι αρμοδιότητα των θεσμοθετημένων οργάνων της πολιτείας να το εκτιμήσουν. Όπως ισχύει και για άλλα φάρμακα και εξετάσεις, θα πρέπει να περάσουν από επιτροπή και στη συνέχεια σε ανώτατο επίπεδο αξιολόγησης και κοστολόγησης από το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ) και από ειδικές επιτροπές. Καταλήγοντας, να επαναλάβω ότι είμαι υπέρ της χορήγησης της ουσίας αυτής για συγκεκριμένες παθήσεις. Τις παθήσεις αυτές γνωρίζω και ζω ως γιατρός. Οι θεραπείες που βασίζονται στην ινδική κάνναβη έχουν αποδειχθεί μέσα από επιστημονικές εργασίες αποτελεσματικές σ’ αυτές τις περιπτώσεις, και έχουν βοηθήσει σημαντικά ασθενείς τελικού σταδίου, ειδικά στις ογκολογικές παθήσεις.

Η ινδική κάνναβη στην Ελλάδα

Το θέμα της κάνναβης έχει απασχολήσει την ελληνική κοινωνία  πολλά χρόνια. Στην Ελλάδα θα πρέπει να εξεταστεί συνολικά το θέμα της νομιμοποίησής της ή όχι και για τη χρήση της για ιατρικούς σκοπούς και για την κατοχή και  προσωπική χρήση. Αυτό το «νέφος» που καλύπτει το συγκεκριμένο θέμα έχει κάνει ελκυστική την δοκιμή της κάνναβης, της μαριχουάνας και όλων των παραγώγων. Προσωπικά, επιθυμώ σε σχέση με την κάνναβη, ό,τι την αφορά να γίνεται μέσα από μια νόμιμη οδό, θεσμοθετημένα, μέσα σε ένα θεσμικό πλαίσιο που θα είναι αποδεκτό από την ελληνική πολιτεία αλλά και το λαό. Τα θέματα αυτά είχαν απασχολήσει την ελληνική κοινωνία το 1980 αλλά τότε όλα τα θέματα τα βάζαμε «κάτω από το χαλί». Τώρα ήρθε η ώρα να τα κοιτάξουμε κατάματα και να τα αντιμετωπίσουμε με το ανάλογο κοινωνικό, ηθικό αλλά κυρίως πολιτικό κόστος. Η ποινικοποίηση ή όχι της κάνναβης είναι ένα μεγάλο θέμα, το οποίο η ελληνική πολιτεία οφείλει να «ανοίξει».